Stop... stop met Janneke zijn.
Het schreeuwt vanbinnen en het liefst schreeuw ik mee!
Ik heb geleerd, ik heb losgelaten, ik heb geoefend in vertrouwen en in zoveel dingen meer.
Maar nu sta ik hier, op het randje van mezelf met lege handen en een brandend lijf.
Ergens voelt het als falen...maar misschien is dit geen falen.
Misschien is dit toegeven.
Dat loslaten niet altijd heelt, dat sommige dingen niet verdwijnen maar alleen zachter naast je leren bestaan.
Dat wat gebeurd is...waar is.
Dat ik niet alles kan transformeren, maar ook niet alles kan vergeven of vergeten.
En dat ik niet alles hoef en moet. En dat er delen in mij blijven die bang zijn.. die soms vasthouden en die mij soms tegenhouden.
En dat ik, in dat erkennen, misschien eindelijk weer een beetje mijzelf mag worden.
Het is iets wat veel dieper gaat dan alleen “jezelf willen zijn”. Mijn zoektocht over het loskomen van een identiteit die ooit betekenis had maar nu ook voelt alsof die zoektocht iets is dat niet meer past.
"Ik wil leven in plaats van overleven"
Ik hoor het, ..wanneer de innerlijke oproep weer 'vraagt ' om af te pellen wat niet meer van mij is.
Alle verwachtingen, rollen en beelden die aan “Janneke” kleven.. maar ook van deze wereld en systemen.
..."Opgebrand " ....Schreeuwen lukt niet máár het gevoel is er wél.
Verwarrend en leeg maar ook eerlijk en rauw.
Ik weet dat het geen verlies is maar een overgang..."alweer of de nog steeds ".
En ook al ben ik mij bewuster. Ik zie "mijzelf", mijn processen, mijn patronen maar ook juist dát maakt het soms extra zwaar.
Want je kunt niet zomaar “wegvluchten” of doen alsof iets er niet is.
Een Paradox.
Het is iets prachtigs en pijnlijk tegelijk.
En daar.. waar loslaten voor sommige dingen werkt, kom ik erachter dat dat niet voor álles telt.
Soms wordt “loslaten” bijna een ideaal, een spirituele opdracht terwijl het eigenlijk ook een manier kan zijn om iets niet " écht " onder ogen te komen.
Misschien is het woord nu " toegeven ", niet als in opgeven.. dé juiste en dé diepste vorm van eerlijkheid die ik mijzelf nu mag geven.
Niet meer loslaten...maar toegeven.
Toegeven dat iets niet meer past.
Toegeven dat er stukken zijn die pijn blijven doen.
Toegeven dat sommige delen van mijzelf niet weg willen en dat dat óók oké is.
Mijzelf toestaan om te voelen wat er is zonder verzet.
En gewoon Starten met Leven..elke dag..in hoe IK wil.
De kunst van toegeven
Er komt een moment waarop loslaten niet meer werkt.
Waarop je merkt dat je niets hoeft te verliezen maar dat je mag toegeven aan wat er is.
Toegeven is geen zwakte, het is een zachte kracht.
Het is de adem die je haalt als je stopt met vechten.
Het moment waarop je zegt: “Ja, dit ben ik. Dit voel ik. En dit mag er zijn.”
In de kunst van toegeven ligt de vrijheid verscholen.
Want wie durft toe te geven herstelt de verbinding met zijn of haar eigen natuur.
De stroom komt weer op gang, niet omdat je duwt maar omdat je toestaat dat het leven jou weer beweegt.
Toegeven is de poort naar heelheid.
Het is de beweging van het hart dat niet langer bewijst maar eenvoudig aanwezig is.
Reactie plaatsen
Reacties