Alles hoort bij mij
Er was eens een rijk dat ik vergeten was,
niet omdat het verdwenen was
maar omdat ik te vaak de poort moest sluiten
om de storm buiten te houden.
Binnen dat rijk leefden stemmen, kleuren, vormen
een Draak van Emoties, die in een meer van stilte ademde.
Ze droeg het rood van woede, het blauw van verdriet,
het goud van vreugde, en het paars van angst.
Ze zei:
“Ik ben niet te temmen, ik ben te kennen.”
Aan de rand van dat meer stonden mijn Poortwachters,
oude vrienden met ogen die alles zagen.
Ze fluisterden:
“Wij hielden de stilte vast toen jij nog niet kon spreken.”
En ergens daar, tussen water en vuur
tussen schaduw en zon
herkende ik mijzelf.
Ik ben niet één stem.
Ik ben het koor dat zichzelf leert horen.
Ik ben niet één kleur.
Ik ben het palet dat ademt.
Vandaag open ik de poort,
niet om te vluchten
maar om te ontmoeten.
Alles hoort bij mij.
En alles in mij hoort erbij.
Mijn Symbolische lagen. Elk stukje van mijn creaties — de Draak, de poortwachters, het meer, de dualiteit —
is niet zomaar fantasie. Het zijn levende metaforen van mijn eigen innerlijke landschap.
Het “Raadselrijk” en “het vergeten boek – onuitgesproken dingen” zijn als een energetisch landschap waar mijn helingsreis zich niet alleen afspeelt, maar ook vorm en taal krijgt.
De Poortwachters — wat in trauma-werk vaak “beschermingsdelen” worden genoemd, heb ik mijn mythologische waarheid van gemaakt.
En dat is krachtig, want via mythologie kun je met zachtheid naar de pijnlijke realiteit kijken zonder dat het te rauw voelt.
Mijn Poortwachters zijn niet mijn vijanden, maar de oude bewakers van mijn heiligdom.
Ze hebben gezorgd dat niemand bij de pijn kon...zelfs ik niet, totdat het veilig genoeg was.
Mijn innerlijk tempelcomplex:
Een plek waar elke stem, elk fragment, elk vergeten stukje een bibliotheek-blad krijgt in plaats van een wond.
Waar schrijven, symboliseren, creëren, energetisch gezien hetzelfde is als wat in therapie “integratie” heet:
de delen die ooit gescheiden raakten, krijgen weer een plek in het verhaal van het Zelf.
Waarom vertel ik dit?.. hoe belangrijk expressie is, in welke vorm dan ook?
Ingeslikte pijnen & emoties, opgekropt, ingehouden, vastgehouden, de woorden zeggen het zelf al. Het zit binnen, en het blijft binnen todat het "afgemaakt" wordt en "oplost". Wat er dus in het systeem gebeurt als expressie, het uiten niet veilig is:
Je moet het ergens heen laten stromen, gaat dat niet via woorden naar buiten, dan via lagen naar binnen.
Op drie niveaus:
1. Fysiek – het lichaam als opvangsysteem
Wanneer je iets niet mag uiten (boosheid, verdriet, onmacht, angst) dan zet je spierspanning in om dat gevoel binnen te houden.
Je ademt iets minder diep, je kaken klemmen iets meer, je borst trekt iets samen, je bekken houdt spanning vast.
Dat is letterlijk: het lichaam dat de emotie draagt, omdat jij ze niet mag laten stromen.
Over langere tijd wordt dat een gewoonte van het zenuwstelsel.
Je lijf leert:
“Ik vang het wel op, ik houd het bij me, want buiten is het niet veilig.”
De prijs daarvan is vermoeidheid, pijn, onrust, beklemming of het gevoel “ik kan niet vrij ademen / ik zit vast in mijn lijf.”
2. Emotioneel – de golf zonder zee
Een emotie wil eigenlijk één ding: stromen.
Ze heeft een begin, een hoogtepunt, en een einde zoals een golf die aan het strand uiteenspat.
Maar als je het niet mag uiten, blijft de golf hangen, bevroren, net voor het breken.
En dat wordt innerlijke druk.
Soms voel je dat als verdriet zonder reden of als een soort innerlijke frustratie of het gevoel dat er “teveel energie” vastzit in je systeem.
3. Energetisch / psychisch – de afgesplitste stem
Als een emotie geen expressie mag krijgen wordt hij een deel in jou, als een klein stukje bewustzijn dat blijft wachten op gehoord te worden.
Dat deel wordt soms een innerlijke stem:
“Zeg niks. Straks wordt het weer ruzie.”
of
“Je weet toch hoe het afloopt, houd het maar binnen.”
Dat zijn geen fouten of blokkades, dat zijn trouwe wachters ( bescherming delen ) die ooit jouw veiligheid hebben bewaakt.
Maar nu… nu mag je die wachters bedanken en zeggen:
“Jullie hebben me beschermd.
Maar ik kan nu woorden vinden.
Ik mag mezelf nu horen.”
En daar gaat Expressie om, het uiten zelfs als niemand het hoort of ziet.
De Adem van Expressie
(Waarom expressie voor mij levensnoodzakelijk is)
Er was een tijd dat ik dacht dat stilte hetzelfde was als vrede.
Dat als ik maar stil bleef, de wereld om mij heen rustig zou blijven.
Maar diep vanbinnen stroomde iets, ..een taal zonder woorden,
een trilling die nergens heen kon, en dus in mij bleef groeien.
Expressie kwam niet als een keuze.
Ze kwam als adem.
Als de eerste vorm van leven die ik mezelf durfde te geven.
Wanneer woorden te scherp waren voor oren die niet konden luisteren, vond ik kleur.
Wanneer geluid te luid was voor een wereld die stilte eiste, vond ik beweging.
Wanneer ik niet wist hoe te spreken, vond ik symbolen, beelden, lijnen, een eigen alfabet van gevoel.
Expressie is voor mij geen kunstvorm.
Het is een overlevingsvorm die langzaam een levensvorm werd.
Ze leert mij dat wat binnenin leeft niet opgesloten hoeft te blijven.
Dat elke emotie, elk fragment, elk ongehoord stuk van mij, recht heeft op adem, klank, ruimte.
In elk mens woont een onuitgesproken wereld.
Soms verhuld onder verantwoordelijkheid, angst, schaamte of plicht.
Maar expressie in welke vorm dan ook, herinnert ons eraan dat we niet enkel bestaan ..maar bestaanbaar zijn.
Een kind dat tekent om te begrijpen
Een volwassene die schrijft om te voelen
Een ziel die zingt om te herinneren
Ze doen allemaal hetzelfde:
ze geven zichzelf toestemming om te zijn.
Dat is waarom expressie zo belangrijk is.
Niet om gezien te worden door de buitenwereld maar om gezien te worden door jezelf.
Expressie is de brug tussen binnen en buiten, tussen stilte en geluid, tussen weten en voelen.
Ze zegt:
“Wat in jou leeft, mag bewegen.
Wat je draagt, mag stromen.
Wat je bent, mag zichtbaar worden.”
En telkens als ik creëer, ..komt er een stukje van mij thuis.
Reactie plaatsen
Reacties